بازی بخشی از دنیای کودک است
بازی تنها راهی برای پرکردن وقت نیست. کودک هنگام بازی تجربه می‌کند، خیال می‌سازد و با دیگران ارتباط می‌گیرد. یونیسف بازی را بخشی مهم از رشد مهارت‌های اجتماعی و هیجانی می‌داند. همراه‌شدن والدین در این تجربه، فرصتی برای دیدن دنیا از نگاه کودک و داشتن لحظه‌هایی با توجه مشترک است.
حضور مهم‌تر از پیچیدگی است
یک قصه خیالی، ساختن چیزی با وسایل مناسب سن یا بازی با عروسک می‌تواند آغاز خوبی برای وقت مشترک باشد. هدف، اجرای بی‌نقص یک فعالیت آموزشی نیست. وقتی تلفن و کارهای دیگر برای مدتی کنار می‌روند، امکان توجه به علاقه‌ها، انتخاب‌ها و واکنش‌های کودک بیشتر می‌شود. ایمنی وسیله و تناسب آن با سن کودک همیشه مهم است.
به کودک فرصت انتخاب بدهیم
می‌توان پرسید «دوست داری از کجا شروع کنیم؟» و مدتی مسیر پیشنهادی کودک را دنبال کرد. توضیح‌دادن آنچه می‌بینیم، بدون نمره‌دادن یا مقایسه، گفت‌وگو را باز نگه می‌دارد. لازم نیست هر بازی به پرسش آموزشی تبدیل شود. سکوت، خنده و مشارکت ساده هم بخشی از ارتباط‌اند.
بازی، آزمون تشخیصی نیست
کودک ممکن است اتفاق‌های روزانه یا احساس‌هایش را وارد بازی کند، اما معنای یک داستان یا نقاشی را نمی‌توان بدون شناخت زمینه مشخص کرد. این یادداشت درباره بازی روزمره خانوادگی است و برنامه درمانی ارائه نمی‌کند. اگر موضوعی شما را نگران کرده، به‌جای تفسیر قطعی بازی، مشاهداتتان را با یک متخصص واجد صلاحیت در میان بگذارید.
برای مطالعه بیشتر
این مطلب تشخیص یا توصیه درمانی فردی نیست. برای نگرانی‌های ماندگار یا مختل‌کننده زندگی روزمره، شرایط کودک را با متخصص بررسی کنید.
بازگشت به همه یادداشت‌ها