از دیدن احساس شروع کنیم
گاهی تمام‌شدن بازی یا تغییر یک برنامه برای کودک ناراحت‌کننده است. کودکان هنوز در حال یادگیری واژه‌ها و مهارت‌هایی هستند که برای توضیح تجربه درونی خود نیاز دارند. واکنش شدید به‌تنهایی معنای تشخیص خاصی ندارد. سن، موقعیت و تفاوت‌های فردی در فهم رفتار مهم‌اند.
اول ارتباط، بعد گفت‌وگو
در راهنمای آکادمی اطفال آمریکا، آرام‌کردن موقعیت و ارتباط با کودک پیش از استدلال‌کردن مطرح شده است. لحن آرام، کم‌کردن حواس‌پرتی و گوش‌دادن بدون قضاوت، زمینه شنیدن کودک را فراهم می‌کنند. بعضی کودکان نزدیکی را ترجیح می‌دهند و بعضی به کمی فاصله نیاز دارند؛ بهتر است به ترجیح آن‌ها توجه کنیم.
احساس را بپذیریم، مرز را روشن نگه داریم
می‌توان نام احساس را با تردید و کنجکاوی بیان کرد: «به نظر می‌رسد از تمام‌شدن بازی ناراحتی؛ درست فهمیدم؟» پذیرش احساس به معنای پذیرفتن هر رفتاری نیست. مرزهای ایمنی باید روشن بمانند. پس از آرام‌ترشدن فضا، فرصت بهتری برای صحبت درباره اتفاق و انتخاب‌های دفعه بعد وجود دارد.
یادگیری در روزهای معمولی
گفت‌وگو درباره احساس شخصیت‌های یک قصه یا نام‌بردن از احساس خودمان، فرصت‌های ساده‌ای برای آشنایی با واژه‌های هیجانی هستند. لازم نیست هر ناراحتی فوراً حل شود یا کودک همیشه آرام باشد. اگر درباره شدت یا تداوم واکنش‌ها و اثرشان بر زندگی روزمره نگران هستید، بررسی فردی با متخصص واجد صلاحیت مناسب‌تر از نتیجه‌گیری از یک مطلب اینترنتی است.
برای مطالعه بیشتر
این مطلب تشخیص یا توصیه درمانی فردی نیست. برای نگرانی‌های ماندگار یا مختل‌کننده زندگی روزمره، شرایط کودک را با متخصص بررسی کنید.
بازگشت به همه یادداشت‌ها